Liczba aresztowanych stale rosła. Kierując się przygotowanymi jeszcze przed wojną listami proskrypcyjnymi, Niemcy uwięzili setki mieszkańców Ziemi chełmińskiej zaangażowanych w latach międzywojennych w działalność polityczną, gospodarczą, społeczną, oświatową, kulturalną bądź religijną. Wśród nich znalazło się wielu księży katolickich, nauczycieli, urzędników, jak również członków Polskiego Związku Zachodniego, Związku Weteranów Powstań Narodowych RP, Towarzystwa Powstańców i Wojaków czy Przysposobienia Wojskowego. Na celowniku okupanta znaleźli się również Żydzi. Internowanych przetrzymywano w gmachu więzienia sądowego w Chełmnie (osadzono tam m.in. 80 członków Polskiego Związku Zachodniego zatrzymanych w październiku), w areszcie Selbstschutzu założonym w budynku dawnej szkoły podstawowej lub w prowizorycznym obozie utworzonym w starym Forcie VIII w Klamrach (należącym do dawnej pruskiej Twierdzy Chełmno).
Egzekucje w lesie Rybieniec 200px|right Masowe egzekucje w okolicach Chełmna rozpoczęły się 12 października 1939 r. i trwały do 11 listopada.