Na większości terenów Litwy Polacy stanowili niewielką grupę narodową, nieprzekraczającą 5% mieszkańców. Do wyjątków należały 3 obszary: w rejonie Jeziorosów (nad granicą łotewską), na obszarze ok. 800 km² mieszkało, ok. 8 tys. Polaków (26% wszystkich mieszkańców), w dolinie Wilii, koło Kowna i Kiejdan (tzw. Lauda), na obszarze 20 gmin o powierzchni 5 tys. km² mieszkało ok. 105 tys. Polaków (43% wszystkich mieszkańców). Najwięcej jednak przy granicy z Polską – w okolicy Szyrwint, Giedrojć i Janiszek (63–71% ogółu), w okolicy Sumiliszek i Hanuszyszek (20–30% mieszkańców).
Stosunki z Polską i kwestia Wilna Stosunki polsko-litewskie były złe, główną przyczyną był spór o przynależność Wilna. Oba państwa formalnie znajdowały się w stanie wojny, a wszelkie stosunki dyplomatyczne, gospodarcze i obywatelskie zostały zerwane. Wilno było konstytucyjną stolicą Litwy przez cały okres międzywojenny, a rząd tego kraju uznawał miasto za czasowo okupowane przez wroga i z jego odzyskania uczynił główną oś polityki państwa.