W okresie II wojny światowej był zaangażowany w tajne nauczanie szczebla wyższego (na Kursach Kreśleń Technicznych Politechniki Warszawskiej). Był więziony na Pawiaku. W 1945 powrócił do pracy naukowej, stając na czele Katedry Mechanicznej Obróbki Metali Akademii Górniczej (w 1947 pełnił obowiązki prodziekana, od 1948 prorektora). Następnie (do końca życia) sprawował funkcję dyrektora Instytutu Naukowo-Badawczego Obrabiarek i Obróbki Skrawaniem. Był członkiem korespondentem PAN (od 1952). W 1949, jako prorektor AGH, rzucił hasło współpracy naukowców z robotnikamiJan Kaczmarek, Nowe formy współpracy naukowców z robotnikami na terenie województwa krakowskiego, w: Życie Szkoły Wyższej, nr 10/1954, s. 59.

W 1952 uzyskał mandat posła na Sejm PRL I kadencji w okręgu Chrzanów z ramienia Stronnictwa DemokratycznegoBiuletyn krajowy, Wydaje Wydział Wykonawczy Rady Politycznej, 1952, s. 28.. Był członkiem Komisji Budżetowej oraz Przemysłowej (jako wiceprzewodniczący).

Zmarł w Krakowie. Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B2-12-10).

Ordery i odznaczenia