Podczas wykonywania figur zawodnicy/czki ubrani byli obowiązkowo w czarny strój, biały czepek, używali również okularków i zacisków na nos (nose clip). W drugim etapie – prezentacji tzw. układów dowolnych – nie używa się okularków i czepków. Stroje i fryzury podkreślają choreografię układu – niejednokrotnie zawody to zapierające dech widowisko. Suma punktów z eliminacji i finałów decyduje o końcowej klasyfikacji.

Programy oceniane są przez dwa zespoły po 6 sędziów. Składy sędziowskie oceniają występy w skali od 1 do 10 z dokładnością do dziesiątej części punktu. Na końcowy wynik składają się po połowie wyniki części technicznej i dowolnej.

Pływanie synchroniczne w Polsce W Polsce, rozwój pływania synchronicznego zapoczątkowała Bożena Niewitecka w roku 1987. Od 1989 roku większość choreografii Poznania oraz reprezentacji Polski jest dziełem Elżbiety Klimaszyk, która wytrenowała wiele Mistrzyń Polski. Jednak mimo upływu czasu sport ten jest nadal słabo rozpowszechniony.

Adresy klubów oraz kalendarz zawodów jest publikowany na podstronie Polskiego Związku Pływackiego, pod który podlega Autonomiczny Komitet Pływania Synchronicznego. Reprezentacja kraju rekrutuje z Gdańska, Poznania, Leszna, Warszawy, Śremu, Wrocławia oraz Bielawy i zwykle plasuje się na początku drugiej dziesiątki na Mistrzostwach Europy w pływaniu.