Na zlecenie rady miasta Wiebe w 1865 zaprojektował i opublikował w pracy „Oczyszczanie i odwadnianie Miasta Gdańska” system kanalizacyjny dla Gdańska, obejmujący również pola irygacyjne na Stogach oraz osuszenie Dolnego Miasta. Projekt po licznych poprawkach zatwierdzono w 1869 i wykonano w latach 1869–1871.
Szczegółowe plany sieci ulicznej, w oparciu o generalną koncepcję inż. Wiebego, wykonywał angielski inżynier Baldwin Latham, budowę sieci przeprowadziło przedsiębiorstwo J. & A. Aird. Wodę pitną dla Gdańska doprowadzono z ujęcia w Pręgowie rurociągiem o długości ok. 20 km. Spadek terenu umożliwiał rezygnację z budowy wieży ciśnień, a jakość wody oceniano na tak dobrą, że nie trzeba było dodatkowych filtrów.
System odprowadzenia ścieków wymagał ułożenia 4193 m kanałów (z tego ok. 770 m w śródmieściu, ok. 1630 na Dolnym Mieście, a resztę na przedmieściach) oraz ułożenie ok. 30 km rur kanalizacyjnych i budowę przepompowni na motławskiej wysepce (obecnie połączonej z Ołowianką). Ścieki odpompowywane były na teren pomiędzy Wisłoujściem a Stogami na 400-hektarowe pola irygacyjne (Rieselfelder, inaczej Sączki), stanowiące rodzaj naturalnej oczyszczalni ścieków.