W I połowie lat 80. XIX wieku w Gréz-sur-Loing pod Paryżem zamieszkała spora grupa szwedzkich malarzy; oprócz Karla Nordströma byli to Nils Kreuger i Carl Larsson. Ich prace, a także prace innych przedstawicieli nowego kierunku, zapowiadały rewolucję w malarstwie, opuszczenie ciemnych, zatęchłych pracowni na rzecz bezpośrednich obserwacji natury, dokonywanych w pełnym świetle dnia.
W 1885 Ernst Josephson wespół z osiemdziesięcioma czterema kolegami, w tym Karlem Nordströmem i Carlem Larssonem, przypuścili atak na dogmatyzm Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych i na jej spetryfikowane, omszałe poglądy. Opozycjoniści przedstawili długą listę niezbędnych ich zdaniem zmian. Chodziło im między innymi o to, by nauczyciele mieli swoje atelier, by studenci mogli wybierać nauczycieli, by artyści spoza Akademii mogli dostawać granty. Władze Akademii odmówiły nawet dyskusji nad postulatami grupy. Karl Nordström przyjechał do Sztokholmu, by wziąć udział w przełomowej, jak się miało okazać, wystawie Från Seinens strand (Znad brzegów Sekwany) zorganizowanej przez Opozycjonistów. Zaprezentował tam swój obraz Leśna polana, motyw z Grez, który wzbudził irytację tak u publiczności, jak i wśród krytyków. Po zakończeniu wystawy powrócił do Grez-sur-Loing, gdzie spędził większość czasu.