Kabała luriańska – jeden z nurtów nauki kabała zapoczątkowany przez Izaaka Lurię (ARI), a kontynuowany przez Jehuda Aszlaga (Baal Sulam) i Baruch Aszlaga (Rabasz), którego cechą charakterystyczną w porównaniu z klasyczną kabałą jest opisanie procesu stwarzania świata za pomocą Sefirot i parcufim (boskich oblicz) – sił pośredniczących w procesie stwarzania świata.

Stworzenie świata Według Lurii proces kreacji odbył się w następujących etapach. Na początku był tylko Nieskończony, Stwórca zwany w kabale Ein Sof i „…wyższe, proste światło wypełniało całą realność…” (TES tom 1, część 1). Kiedy Nieskończony zdecydował się objawić swoją chwałę, stworzyć „stworzenie”, „życzenie”, które mogłoby przyjąć całą jego miłość i dobroć, musiał uczynić dla niego miejsce. Wtedy „…skrócił Nieskończony siebie w kropce centralnej Swojej […] skróciło się światło i oddaliło się”. Zjawisko to nosi nazwę Cimcum.

Następnie „z Nieskończoności przyciągnął się promień światła wewnątrz przestrzeni […] I po promieniu przyciągnęło się i opuściło się światło Nieskończoności w dół. […] I w tej przestrzeni urodził, stworzył, uczynił wszystkie te światy”, co dało początek istnieniu światów.