Ismail Qemali Bej (ur. 16 stycznia 1844 we Wlorze, zm. 24 stycznia 1919 w Perugii) – albański mąż stanu, dyplomata, przywódca narodowy, premier i minister spraw zagranicznych pierwszego Rządu Tymczasowego Albanii (1912–1914). Uznawany za głównego architekta niepodległości Albanii, ogłoszonej 28 listopada 1912 roku we Wlorze. Określany mianem "Ojca Narodu Albańskiego" (Baba i Kombit Shqiptar).
Wczesne życie i kariera w administracji osmańskiej (1844–1897) Ismail Qemali urodził się w zamożnej i wpływowej rodzinie albańskiej we Wlorze (ówczesna Turcja). Ukończył grecką szkołę podstawową w rodzinnym mieście, a następnie prestiżowe Liceum Zografeion w Stambule. Biegle władał tureckim, albańskim, greckim, francuskim, włoskim i arabskim. Rozpoczął długoletnią karierę w służbie cywilnej Imperium Osmańskiego, obejmując stanowiska administracyjne w różnych prowincjach: Gubernatora (mutasarrıf) w Wlorze (1868), Gubernatora w Bitoli (Monastir) (1870), Członka Rady Stanu (Şûrâ-yı Devlet) (lata 70. i 80. XIX w.), Gubernatora (vali) prowincji Libanon (ze stolicą w Bejrucie) (1892).