często ich wizerunkom towarzyszyły teksty westchnień. Najczęściej spotykani to: Święty Jan Nepomucen – najczęściej występuje w stroju liturgicznym i z atrybutem świętości w ręce (np. z krzyżem, modlitewnikiem, różańcem lub palmą męczeństwa). Święty Florian – ukazywany był w stroju rycerskim, ze sztandarem w dłoni, w momencie wylewania wody na płonący kościół. Święty Onufry – częsty w okolicach Bochni i Brzeska, ukazywany jako pustelnik w kapliczkach pokutnych. Święta Kinga – czczona zwłaszcza na SądeczczyźnieStefania Krzysztofowicz, O sztuce ludowej w Polsce, wyd. Wiedza Powszechna, Warszawa 1972, s.38 Święty Mikołaj – częsty na Rzeszowszczyźnie i Kujawach.
Ule figuralne Ule figuralne to obok zabawek jedyna świecka forma w dawnej rzeźbie ludowej. Pojawiły się one w XIX wieku, głównie na południu Polski oraz na Śląsku i ziemi lubuskiejAleksander Jackowski, Sztuka ludowa [w:] Etnografia Polski. Przemiany kultury ludowej, t. 2., wyd. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1981, s. 205.. Najczęściej były to postacie patrona pszczelarzy św. Ambrożego, niedźwiedzi, Żydów (Chasydów), zakonników lub żołnierzy. Niekiedy na ule przerabiano usunięte z kościołów figury świętych. Wykorzystanie takich niepotrzebnych już w kościele figur miało sens praktyczny – powstrzymywało złodziei (kradzież miodu z takiego ula była świętokradztwem).