Zachowały się także zapisy w historycznych księgach podatkowych. W 1475 Rudnicze znalazły się w wykazie zaległości podatkowych. W 1508 wieś odnotowano jako opustoszałą. W 1510 Rudnicze uznawana za wieś kapitulną. Była wówczas opuszczona. Było w niej 3 łany opuszczone, które uprawiali kmiecie z Pabianowa. W 1516 kmiecie pabianowscy wydzierżawili za 6 grzywien wszystkie role we wsi opuszczonej Rudnicze. W 1531 kmiecie z Pabianowa poporosili kapitułę katedry poznańskiej aby kupiła wioseczkę (łac. „villula”) opustoszałą Rudnicze od dominikanek poznańskich albo zamieniła ją na in. wsie, ponieważ Rudnicze jest kmieciom z Pabianowa niezbędna. Prośba nie została spełniona ponieważ pod koniec XVI wieku Rudnicze nadal należały do dominikanek poznańskich, wieś zbiedniała i została spustoszona przez arendy czyli przez dzierżawców. W 1474 odnotowano jako świadka rataja Michał z Rudnicz oraz Macieja zagrodnika.