Kirgistan, postrzegany przez społeczność międzynarodową jako lider demokratyzacji w Azji Środkowej, otrzymywał wsparcie finansowe we wdrażaniu reform. Z czasem władze w kraju sprawowali przedstawiciele pochodzący z klanów północnych, wspierających rządy Akajewa, w wyniku czego zatrzymano proces demokratyzacji Kirgistanu. Powszechnymi problemami stały się: korupcja, nepotyzm i przywłaszczanie sobie sektorów gospodarki państwowej przez klany północne. Faworyzowanie północnych klanów miało negatywny wpływ na równowagę międzyplemienną, zapewniającą równowagę wewnętrzną państwa. Ponadto dużym problemem Kirgistanu stały się również duże nierówności społeczne.
Opozycja uaktywniła się w 1998 roku, po podpisaniu przez Biszkek umowy granicznej z Chińską Republiką Ludową. Władze nie ujawniały szczegółów umowy, gdyż ta zapewniała sporo ustępstw na rzecz Chin i mogła być źle oceniona przez społeczeństwo. Pod koniec 2001 roku opinia publiczna dotarła do części postanowień. Azimbek Beknazarow, opozycyjny deputowany Rady Najwyższej, po skrytykowaniu przekazania części terytorium Kirgistanu Chinom na podstawie zawartej umowy granicznej został aresztowany pod zarzutem nadużywania władzy, kiedy pracował w prokuraturze. W dniach 17–18 marca 2002 roku w Biszkeku odbyły się protesty społeczne.