Ponieważ Świadkowie Jehowy zachowywali neutralność, niektórych zmuszono do ciężkiej pracy przy budowie dróg lub czyszczeniu rowów, a innych wtrącono do obozów i torturowano – trzy osoby zmarły.

W trakcie okupacji pochodząca z Holandii Johanna Harp tłumaczyła kolejne wydania „Strażnicy” oraz książkę „Zbawienie” z języka angielskiego na holenderski. Publikacje te były następnie powielane i dostarczane głosicielom na Jawie. Świadkowie Jehowy spotykali się w małych grupach i podejmowali ostrożną działalność kaznodziejską. W czasie wojny 6 osób zostało ochrzczonych.

Okres powojenny Po zakończeniu wojny do Indonezji zaczęła docierać literatura biblijna. Wkrótce dziesięcioosobowa grupa głosicieli w Dżakarcie wznowiła tłumaczenie publikacji na język indonezyjski. W 1945 roku przywódcy ruchu narodowowyzwoleńczego ogłosili niepodległość, co wywołało trwający cztery lata okres walk zbrojnych przeciw holenderskim rządom kolonialnym. W sumie przez blisko 10 lat do 1950 roku działalność kaznodziejska Świadków Jehowy napotykała na trudności powodowane różnymi konfliktami.