Pewne genotypy wirusa świnki takie jak C, D, H, J oraz typ Urabe Am 9 – znajdujący się w szczepionce – są prawdopodobnie odpowiedzialne za objawy zwiększonej zjadliwości wobec układu nerwowego.
Nić RNA związana jest z RNA-zależną polimerazą RNA, co pozwala po zainfekowaniu komórki gospodarza zsyntetyzować brakującą drugą nić RNA (o dodatniej polarności).
Otoczka składa się z trzech warstw: warstwy zewnętrznej zbudowanej z glikoproteiny oraz heterodimeru hemaglutyniny z neuraminidazą, dzięki którym dochodzi do wiązania się z komórkami gospodarza warstwy środkowej utworzonej z błony komórkowej gospodarza warstwy wewnętrznej, na którą składają się nieglikozylowane strukturalne białka wirusa
Ze względu na swoją lipidową otoczkę wirus jest wrażliwy na działanie mydeł, eteru, wysychanie i działanie temperatury oraz promieniowania ultrafioletowego.
Chorobotwórczość Świnką zarazić można drogą kropelkową. Wirus najczęściej atakuje błonę śluzową dróg oddechowych i jamy ustnej oraz ślinianki. Objawy widoczne są w trzecim tygodniu od zarażenia. Początkowe objawy przypominają grypę, później pojawia się powiększenie ślinianek przyusznych. Jeśli nie ma powikłań po 1-2 tygodniu chory wraca do zdrowia. Od 1949 dostępna jest szczepionka.
Bibliografia
Przypisy
Kategoria:Paramyksowirusy