Potem Arno został deportowany do obozu Ottmuth (Otmęt), a później Blachownia Śląska (Blechhammer) w Sławięcicach (podobóz Auschwitz), gdzie wytatuowano mu numer 5592. Dwa tygodnie przed jego przybyciem do obozu koncentracyjnego Blechhammer jego ojciec został stąd przeniesiony do Auschwitz-Birkenau, gdzie zginął.
Od 21 I 1945 r. szedł w zimowym tzw. marszu śmierci (przy temperaturze powietrza nawet –20 st. C) do obozu koncentracyjnego Gross-Rosen na Dolnym Śląsku (zginęła połowa więźniów spośród ok. 4 tysięcy). Następnie został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, a potem do jego filii – Langenstein-Zwieberge koło Halberstadt w górach Harz. W połowie kwietnia 1945 r. uciekł podczas ewakuacji obozu (drugi „marsz śmierci”) przed zbliżającym się wojskiem amerykańskim. Wpadł jednak w ręce Volkssturmu, ale ponownie uciekł. Półżywy, uratowany został przez patrol amerykańskich żołnierzy. Jako ochotnik był tłumaczem w armii amerykańskiej w Hettstedt. Po wyzwoleniu w Niemczech i na Dolnym Śląsku poszukiwał swojej rodziny. W filii Groß-Rosen w Ludwikowicach Kłodzkich odnalazł matkę i trzy siostry, z którymi następnie przedzierał się do Niemiec Zachodnich, by w końcu znaleźć się w obozie dla przesiedlonych we Frankfurcie-Zeilsheim. Z powodu choroby sióstr nie udało im się emigrować do Stanów Zjednoczonych. W 1948 r.