W czasach rzymskich był duży popyt na strusie, które wykorzystywano w venatio (widowiskowych walkach z udziałem zwierząt, często egzotycznych) lub w kuchni. Były to zazwyczaj strusie północnoafrykańskie, a nie strusie syryjskie, gdyż te ostatnie występowały jedynie na przygranicznych terenach Imperium Rzymskiego. Jednak znacznie później pióropusze ze strusia syryjskiego zostały uznane za bardziej wartościowe ozdoby, w porównaniu do piór strusi północnoafrykańskich.
W epoce ekspansji islamu struś syryjski reprezentował bogactwo i elegancję. Polowanie na strusie stało się popularną rozrywką dla bogaczy i szlachty (jeśli zabito strusia w odpowiedni sposób, jego mięso uznawane było przez muzułmanów za halaal). Jaja, pióra i skóry były szeroko wykorzystywane w rękodziele. Zarówno produkty otrzymane ze strusi, jak i żywe ptaki były eksportowane aż do Chin.
Wyginięcie Upowszechnienie broni palnej, a następnie pojazdów mechanicznych zapoczątkowało wymieranie tego podgatunku. Wcześniejsze polowania z łuku oraz przy pomocy psów pozwalały większości grupy strusi na ucieczkę, ale strzelby umożliwiły myśliwym strzelanie do wielu osobników dla czystej zabawy.