W początkowym okresie funkcjonowania (1908) kolej dysponowała taborem, na który składało się: 11 lokomotyw, 10 wagonów osobowych i 28 towarowych. Rok później liczbę wagonów osobowych zwiększono o 8, a w 1912 ich stan wzrósł o kolejne 10 (łącznie eksploatowano wówczas 28 wagonów osobowych). Do wybuchu I wojny światowej stan taboru kolei Lwów – Podhajce nie uległ żadnym zmianom.
W pierwszym pełnym roku funkcjonowania (1909) z usług kolei lokalnej skorzystało 138 tys. pasażerów. Rok później przewozy pasażerów wzrosły do 332 tys. osób. W latach 1911–1913 kolejami podróżowało rocznie odpowiednio: 396, 415 i 435 tys. pasażerów. Podróżni mogli korzystać z wagonów o zróżnicowanym standardzie, stosownie do ich możliwości finansowych. Najzamożniejsi klienci kolei korzystali z wagonów 1 klasy, dla najbiedniejszych pozostawały wagony 3 klasy. W latach 1909–1913, w najlepszych warunkach podróżowało 0,07–0,13% pasażerów (zaledwie 1 na 770 podróżnych). Z przejazdu w 2 klasie korzystało zazwyczaj 6,8–9,8% podróżnych. Największą popularnością cieszyła wśród pasażerów 3 klasa – wagonami tej klasy podróżowało 87–89% klientów. Pozostałe 2,6–5,0% klientów stanowiły osoby podróżujące według taryfy wojskowej. Kolej Lokalna Lwów-Podhajce praktycznie nie eksploatowała wagonów pasażerskich 4 klasy.