W rzeczywistości jednak Al-Mustansir nigdy nie odwołał praw Nizara do sukcesji i ten odmówił uznania Al-Musta’liego i uciekł do Aleksandrii. Tam otrzymał silne poparcie miejscowych frakcji wojskowych działających pod przywództwem namiestnika Nasr ad-Dauli Aftakina, które niegdyś zostały poskromione przez ojca Al-Afdala, Badr al-Dżamaliego (zm. 1094). Wkrótce Nizar obwołał się kalifem, przyjmując tytuł Al-Mustafa li-Din Allah, oraz odebrał przysięgę wierności od popierającej go ludności miasta. Początkowo odnosił on sukcesy w walce z Al-Afdalem i wspierany przez arabskich sojuszników dotarł aż do granic Kairu. Później jednak stworzona przez niego koalicja osłabła i po krótkim oblężeniu Aleksandrii Nizar poddał się Al-Afdalowi pod koniec 1095 roku. Jeszcze w tym samym roku Nizar na rozkaz Al-Musta’liego został stracony w Kairze. Pozostawił on jednak po sobie męskich potomków, i niektórzy z nich buntowali się przeciwko późniejszym kalifom fatymidzkim. Na czele ostatniego z tych buntów stanął w roku 1161 wnuk Nizara.