Strona ukraińska natomiast żądała wyrzeczenia się planów zajęcia Ukrainy Zachodniej, zaprzestania współpracy z partyzantką sowiecką oraz antyukraińskiej akcji propagandowej w polskiej prasie podziemnej, odwołania przygotowań wojskowych do powstania (Akcja Burza). Negocjacje wobec skrajnie sprzecznych stanowisk stron nie przyniosły pozytywnych efektów.
Również w lipcu 1941 roku rozpoczęły się rozmowy polsko-ukraińskie prowadzone przez przewodniczącego Ukraińskiego Komitetu Centralnego Wołodymyra Kubijowycza i przedstawiciela ZWZ-AK Mirosława Żuławskiego. Kontynuowane były następnie we wrześniu 1941, marcu 1942 i marcu 1943. Głównym problemem w rozmowach było uzgodnienie przebiegu przyszłej granicy polsko-ukraińskiej. Ukraińcy twierdzili, że w obliczu dwóch wrogów: hitlerowskich Niemiec i Rosji Sowieckiej, oba narody są zmuszone do wzajemnych ustępstw i zawarcia porozumienia. Zaproponowali kompromis z granicą pomiędzy linią Bugu i Sanu a linią Zbrucza, określając nawet szczegółowiej, że mogłaby ona przebiegać w Galicji Wschodniej wzdłuż rzek Opór i Złota Lipa (z