Historia W średniowieczu Rokicie odgrywały znacznie ważniejszą rolę niż sama Raszowa. Pierwsza historyczna wzmianka o miejscowości pochodzi z 1321 roku – wtedy to wymieniona w dokumentach ks. Władysława bytomskiego i kozielskiego Piotr Strala „de Rokycz”. W pierwszej połowie XV wieku miejscowość należała do Mikołaja Latschiny, dziedzicznego wójta Koźla. W 1455 roku sprzedał on jednak Rokicie oraz Łąki Kozielskie Strolowi „von Czechlau”. Kolejnym właścicielem majątków został w 1479 roku Jan Lasota z żoną Nizą.
Od końca XVIII w. wieś posiadała pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono budynek, być może kaplicę lub młyn.
Według danych pochodzących z 1861 roku, w Rokiciu znajdowało się 55 domostw, mieszkało tu 485 osób, wszystkie wyznania katolickiego. W 1910 roku w miejscowości mieszkało 563 mieszkańców z czego 530 deklarowało język polski, 6 polski i niemiecki, a 27 niemiecki. W wyborach komunalnych jakie odbyły się w listopadzie 1910 roku głosowało jedynie 14,1% wotantów ponieważ w ogóle nie została wystawiona polska lista. Podczas plebiscytu na Śląsku za Polską głosowało 254, a za Niemcami 153„Encyklopedia powstań śląskich”, Instytut Śląski w Opolu, Opole 1982, s. 479, hasło „Rokicze”..