gen. Gustaw Ostapowicz w prezydium Po kapitulacji Korpusu działał w kręgu dowborczyków w Warszawie. 25 listopada 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego, w stopniu generała podporucznika i mianowany szefem Misji Wojskowej na Ukrainie w Kijowie, Odessie i na Kubaniu. W następstwie konfliktu z gen. Lucjanem Żeligowskim został odwołany do kraju. Po przybyciu do Polski w okresie maj–sierpień 1919 w dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych. Od 28 sierpnia 1919 dowódca 2 Dywizji Strzelców Polskich Armii gen. Józefa Hallera, później przemianowanej na 11 Dywizję Piechoty.
Od kwietnia 1920 do maja 1921 ponownie w dyspozycji MSWojsk., po czym w Stacji Zbornej Oficerów w Warszawie. Z dniem 21 maja 1921 przeniesiony został w stan spoczynku. 26 października 1923 Prezydent RP zatwierdził go w stopniu rzeczywistego generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie generałów. Osiadł w Warszawie. Był prezesem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Dowborczyków „Ku Chwale Ojczyzny”Dziennik Wileński, R.22, nr 22 (23 stycznia 1938), s. 6..
4 maja 1926 był wśród oskarżonych o dążenie do zamachu stanu i wprowadzenia dyktatury członków kierownictwa faszystowskiej organizacji spiskowej Pogotowie Patriotów Polskich, którzy stawili się na rozprawę przed Sądem Okręgowym w Warszawie.