Wirus został odkryty w tkankach nowotworowych gruczołu krokowego za pomocą mikromacierzy zawierających próbki materiału genetycznego pochodzące z ponad 1000 wirusów. Badanie przesiewowe ujawniło obecność gammaretrowirusów w znacznej liczbie homozygotycznych komórek R462Q, ale niewiele w komórkach heterozygotycznych lub typu dzikiego. Rozszerzone badanie przesiewowe wykazało obecność wirusa u 40% mężczyzn homozygotycznych pod względem R462Q i u 1,5% osób niehomozygotycznych. Wykazano również, że w każdym przypadku był to ten sam wirus. W innym badaniu genom wirusa został zrekonstruowany z mRNA prostaty i wykorzystany do infekowania tkanki gruczołu krokowego w badaniach in vitro. Wykazano, że linie komórkowe z niedoborem RNazy L są bardziej podatne na zakażenie. Niekoniecznie oznacza to, że XMRV powoduje raka prostaty, ale wskazuje, że niedobór RNazy L sprawia, że tkanka gruczołu krokowego jest bardziej podatna na zakażenie wirusem. To z kolei wskazuje na możliwość powiązania zakażenia wirusem z chorobą.
Grupa badaczy kierowana przez z zasugerowała w 2009 r.