W marcu 1679 roku Jean-Baptiste de La Salle (od którego wzięła się nieoficjalna angielska nazwa zakonu "De La Salle Brothers") przypadkiem spotkał Adriana Nyela w klasztorze Sióstr Dzieciątka Jezus. Nyel poprosił La Salle o pomoc w otwarciu bezpłatnych szkół dla biednych chłopców w Reims. W 1694 r. powstał w Paryżu nowicjat i szkoła. La Salle spędził życie ucząc biedne dzieci w parafialnych szkołach charytatywnych. Szkoła kwitła i poszerzała zakres. W 1725 r., sześć lat po śmierci La Salle, stowarzyszenie zostało uznane przez papieża pod oficjalnym tytułem „Bracia Szkół Chrześcijańskich”. La Salle został kanonizowany jako święty 15 maja 1900 r. W 1950 r. Papież Pius XII ogłosił go „specjalnym patronem wszystkich nauczycieli młodzieży w Kościele katolickim”.

Zakon, zatwierdzony przez papieża Benedykta XIII w 1725 r., szybko rozprzestrzenił się we Francji. Został rozwiązany dekretem Zgromadzenia Narodowego utworzonego po rewolucji francuskiej w lutym 1790 r., który został odwołany przez Napoleona I w 1804 r. Zakon został formalnie uznany przez rząd francuski w 1808 r. Od tego czasu jego członkowie przeniknęli do prawie wszystkich krajów Europy, Afryki , Ameryce, Azji i AustraliiC.