Rada generalna nie wyraziła jednak na to zgody, gdyż nie gwarantowało to zasady wspólnotowości życia.
W 1858 książę Aleksander Lubomirski w imieniu hrabiny Józefiny Fredro do rady generalnej napisał list, który zawierał dwa warianty: Przygotowanie we Francji przez braci jednego świeckiego nauczyciela, który po powrocie do Polski prowadziłby szkołę. Wysłanie do Paryża grupy młodzieńców, którzy, otrzymawszy odpowiednią formację, wróciliby do Polski celem założenia szkoły.
Z nieznanych powodów żaden z tych wariantów nie został przyjęty. Następna propozycja wypłynęła w 1895 r. od biskupa krakowskiego kard. Jana Puzyny. Zaproponował on aby bracia założyli w Krakowie szkołę i nowicjat. Propozycja ta upadła z obawy, że rząd austriacki nie wyrazi na nią zgody. Wreszcie w 1898 r. doszło do nawiązania korespondencji pomiędzy ks. Zygmuntem Gorazdowskim a przełożonym prowincji wiedeńskiej, br. Cosmusem Knauffem, w wyniku której w 1903 r. sprowadzono braci szkolnych do Lwowa. Tam prowadzili założoną przez Gorazdowskiego polsko-niemiecką szkołę katolicką pod wezwaniem św. Józefa.