dokonano również kwerend w archiwach polskich i rosyjskich (Sankt Petersburg). Prace te, kierowane przez profesora Andrzeja Buko, koordynował Instytut Archeologii i Etnologii PAN.
W trakcie badań ustalono, że wieża powstała najwcześniej u schyłku XII wieku i funkcjonowała prawdopodobnie do schyłku XIII wieku, choć jej wtórne wykorzystywanie mogło trwać dłużej. Obok wieży znajdowała się prostokątna kamienna platforma o wymiarach 12,5 metra na 15,4 metra, o wysokości około 2,5 metra; w jej południowej części stał duży drewniany budynek o nieznanym przeznaczeniu, spalony pod koniec XIII wieku. Na terenie stanowiska odkryto pozostałości spalonych umocnień palisadowych.
Badania wykazały, że obiekt był użytkowany co najmniej w trzech fazach; górne kondygnacje wieży były wielokrotnie przebudowywane. Na obecnej najwyższej kondygnacji znajdowała się kaplica; w wielu miejscach stanowiska odnaleziono szkliwione płytki posadzkowe pochodzące z tego samego warsztatu, który wykonał podobne płytki znalezione na terenie zamku księcia Daniela Halickiego na Wysokiej Górce w Chełmie.