Od 11 czerwca 1977 do przejścia w stan spoczynku był metropolitą krutickim i kołomieńskim, ordynariuszem eparchii moskiewskiej obwodowej, której podlegały parafie i klasztory prawosławne w obwodzie moskiewskim, poza Moskwą.
Działalność na arenie międzykościelnej Uczestniczył w czterech kolejnych Zgromadzenia Ogólnych Światowej Rady Kościołów między rokiem 1961 a 1983.
30 maja 1972 został przewodniczącym Wydziału Zewnętrznych Stosunków Cerkiewnych. Objęcie przez niego tej funkcji było związane z rezygnacją z jej piastowania przez metropolitę leningradzkiego i nowogrodzkiego Nikodema. Arcybiskup Juwenaliusz był jednym z jego najbliższych współpracowników i po objęciu kierownictwa w Wydziale prowadził jego działalność w duchu wyznaczonym przez Nikodema, który do swojej śmierci w 1978 zachowywał znaczące wpływy w strukturze. W ramach swoich obowiązków Juwenaliusz odbywał liczne podróże zagraniczne, w czasie których twierdził, iż w Związku Radzieckim nie mają miejsca prześladowania chrześcijan. W analogicznym duchu wypowiadał się na posiedzeniach Światowej Rady Kościołów, podobnie jak jego poprzednik blokując razem z innymi delegatami radzieckimi wydawanie rezolucji odnoszących się do represji radzieckich wymierzonych w Rosyjski Kościół PrawosławnyCh. Andrew, W. Mitrochin: Archiwum Mitrochina.