W opinii Janiny Szymańskiej Mistrz to „coś znów niezmiernie rzadkiego ostatnio i w teatrze i w telewizji – […] miłość do teatru, tej najbardziej ludzkiej ze sztuk i poprzez teatr – miłość do człowieka”, a rola Warneckiego stanowi przejaw „obrony ludzkiej godności”. Jerzy Milewski na łamach „Kierunków” uważał, że scenarzysta Skowroński „okazał się w tej sztuce dość miernym filozofem i teatrologiem, ale cóż to za obserwator, cóż za majster dramatopisarskiego rzemiosła”. Zdzisław Morawski uznał Mistrza za „wysoce humanistyczny film […] o niezmierzonych wartościach sztuki, o jej tryumfie nad barbarzyństwem, tryumfie, chociaż w danym razie jednostka przegrała”. Leszek Goliński na łamach „Trybuny Ludu” uznał sukces Mistrza za skuteczną próbę rehabilitacji telewizji jako narzędzia dostarczania kultury: „Oto triumf tej specyfiki, której nieraz odmawia się prawa obywatelstwa, zwłaszcza przez ludzi, którzy o telewizji potrafią płynnie mówić, z reguły jej nie oglądając”. W recenzji dla „Życia Warszawy” pojawiła się opinia, iż „rezygnując z wszelkiej »widowiskowości« […] Antczak pokazał całą tragedię starego aktora, a także otaczających go ludzi […].
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Mistrz (film 1966) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.