Wspólnie z biskupem poznańskim, Teofilem Wolickim, był autorem koncepcji budowy tzw. Złotej Kaplicy w Katedrze Poznańskiej. Komitet budowy nowej kaplicy pod przewodnictwem Edwarda Raczyńskiego powstał w 1815 roku, lecz kaplicę przebudowano dopiero w latach 1836–1837, zaś wyposażenie skompletowano do 1841 roku. Raczyński sfinansował stojące w niej posągi Mieszka I i Bolesława Chrobrego. W 1843 r., podczas posiedzenia Sejmu Wielkiego Księstwa Poznańskiego, deputowany Pantaleon Wawrzyniec Szuman wystąpił z wnioskiem o zmianę napisu na ww. pomnikach, informujących, że są one darem hr. Raczyńskiego. Wniosek Szumana został odrzucony stosunkiem głosów 27:14, jednak Raczyński był nim bardzo urażony, a sprawa ta doprowadziła do jego śmierci. Załamany psychicznie, po kolejnym ataku apopleksji, w styczniu 1845 roku popełnił samobójstwo, strzałem z armatki wiwatówki. Stało się to na wyspie na Jeziorze Raczyńskim w Zaniemyślu. Grobowiec Raczyńskiego i jego żony, Konstancji Potockiej znajduje się przy kościele pw. św. Wawrzyńca w Zaniemyślu. Tylko serce Edwarda Raczyńskiego znajduje się w ufundowanym przez niego mauzoleum Raczyńskich w Rogalinie.