Wołodymyr Pawło Sołowij, ukr. Володимир Павло Соловій, pol. Włodzimierz Paweł SołowijW ewidencji wojskowych C. K. Armii był określany w języku niemieckim jako „Wladimir Solowij”. (ur. 26 lutego 1892 we Lwowie, zm. 15 listopada 1958 w Montrealu) – ukraiński działacz społeczny, polityk.
Życiorys Urodził się 26 lutego 1892. Po wybuchu II wojny światowej został powołany do służby w C. K. Armii i w rezerwie kawalerii został mianowany chorążym dniem 4 sierpnia 1914, a potem awansowany na porucznika z dniem 1 lipca 1915. Do 1918 był przydzielony do 13 pułku ułanów (porucznikiem rezerwy tej jednostki był wtedy także Adam Sołowij).
Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego i awansowany na stopień porucznika rezerwy kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1934 pozostawał w grupie oficerów pospolitego ruszenia kawalerii jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto.