Baotang Wuzhu (; kor. 보당무주 Podang Muju; jap. Hotō Mujū; wiet. Bảo Dường Mô Trú; ur. 714, zm. 774) – chiński mistrz chan, założyciel krótkotrwałej szkoły baotang w Syczuanie.
Życiorys Pochodził z dystryktu Mei, który znajduje się w dzisiejszej prowincji Shaanxi, z rodziny Li. Jego ojciec – zapewne wojskowy – wyróżnił się w armii w Shoufang.
W wieku 20 lat Wuzhu wyróżniał się fizyczną siłą i przewyższał innych w sztuce walki. Książę Xin’an (zm. 743) za jego dzielność i oddanie wyróżnił go w Yamen stopniem wojskowym „patrolującego oficera wielkiej lancy”Był więc konnym zwiadowcą. Byli oni wybierani z najlepszych wśród zwykłych żołnierzy..
Wtedy też zetknął się z buddyzmem, który uosabiał świecki wyznawca Chen Chuzang, nazywany inkarnacją WimalakirtiegoWendi L. Adamek The Mysitique of Transmission. s. 346.. Chen wyjaśnił przyszłemu mistrzowi Dharmę. Wuzhu praktykował u niego przez okres od 3 do 5 lat.
W czasie ery tianbao (742–755) Wuzhu zetknął się z takimi nauczycielami buddyjskimi jak Ming z góry Daoci w pref. Fanyang w prow. Hebei, Heze Shenhui z Luoyangu i Bingzhou Zizai z Taiyuan w prow. Shanxi, którzy byli uczniami 6 Patriarchy Huinenga. Poszerzył u nich swoją znajomość Dharmy o nauki nagłego oświecenia. Wtedy też – praktykując u Zizaia – przyjął pełną mnisią ordynację od niego.