Cierpi z powodu swej słabości, oparcie znaleźć może tylko w ojcu i pracodawcy – radcy Gieysztorze (postać wzorowana na Jerzym Giedroyciu), z którymi toczy dyskusje o polityce. Zniechęcony szarzyzną codzienności, oddaje się abstrakcyjnym mrzonkom. Marzy, by zaszło coś, co nada sens jego życiu. Dlatego też z nadzieją myśli o nadchodzącej wojnie. Kampania wrześniowa obnaża wszystkie słabości polskiej armii, a wojna okazuje się zupełnie inna od tego, czego spodziewał się Zygmunt – jego udział jest właściwie nijaki, a Niemców spotyka już po kapitulacji. Nieoczekiwanie właśnie wtedy bohater doznaje spełnienia z – poznaną w drodze powrotnej – młodą wdową, która dopiero co straciła świeżo poślubionego męża.
Odbiór Pierwsze recenzje książki były negatywne – Antoni Gołubiew skrytykował powieść za nadmierny erotyzm i szkodliwość społeczną, uznał też, że autor odcina się w nim od Boga („Tygodnik Powszechny” 2, 1947). Publikacja utworu uznanego za pornograficzny spowodowała także, że Kisielewski został w styczniu 1947 zawieszony w pracy felietonisty katolickiego „Tygodnika Powszechnego” (funkcję tę objął na powrót po trzech miesiącach). Pozytywną recenzję Sprzysiężenia opublikował natomiast Jan Kott na łamach lewicowej „Kuźnicy”, chwaląc utwór za laickość i zdrowy cynizm.