Była także działaczką Warszawskiego Żydowskiego Towarzystwa Ochrony Kobiet, Koła Pracy Kobiet i Warszawskiego Towarzystwa Higienicznego.

Zajmowała się tłumaczeniem literatury pięknej i publicystyki z języka angielskiego, niemieckiego, francuskiego, włoskiego, niderlandzkiego i szwedzkiego. Przekłady jej autorstwa ukazywały się na łamach pism „Tydzień Polski”, „Bluszcz”, „Gazeta Polska”, „Chwila”, „Epoka”. Współpracowała także z „Wiadomościami Literackimi” i „Iskrami”.

Od 1929 roku mieszkała z mężem w Śródborowie, zajmowała się prowadzniem prywatnej czytelni i wypożyczalni książek oraz udzielaniem lekcji angielskiego i niemieckiego. Od 1930 roku była członkinią Polskiego PEN Clubu, brała udział w jego kongresie w tym samym roku.

Podczas II wojny światowej odmówiła opuszczenia swojego domu i przeniesienia się do getta w Otwocku, korzystała wówczas z pomocy sąsiadów. Została wydana przez szmalcownika i na własną prośbę zastrzelona przez SS-mana. Jej księgozbiór został po wojnie włączony do zbiorów Miejskiej Biblioteki Publicznej w Otwocku.

Publikacje

Książki własne O wspólnem obu płci kształceniu w szkole średniej. Warszawa: Księgarnia Powszechna, 1905 O języku żydów w Polsce, na Litwie i Rusi: szkic dziejowy.