Abd al-Latif, pers. بدالطیف (ur. 1420 - zm. 8 maja 1450 w Samarkandzie) – władca z dynastii Timurydów panujący w Samarkandzie od października 1449 roku aż do śmierci.
Był synem Uług Bega (1409 - 1449) i Roghji Chatun Arulat, wychowywał się jednak w Heracie na dworze swojego dziadka Szahrucha (1405 - 1447), przez którego miał być jako dziecko bardzo lubiany. Nie znamy dokładnej daty jego narodzin, po raz pierwszy pojawia się w źródłach jako dziecko u Fasiha Chafiego w związku z wydarzeniami z maja 1437 roku. Rywalizacja z jego kuzynem Ala ad-Daulą (1447 - 1448) zmusiła go do powrotu na dwór ojca w Samarkandzie w roku 1442, jednak został stamtąd zabrany z powrotem do Heratu przez swoją babkę Gouharszad Aghę.
Abd al-Latif towarzyszył Szahruchowi w jego ostatniej kampanii przeciwko zbuntowanemu Sultan Muhammadowi (1447 - 1452), podczas której jego dziadek zmarł 13 marca 1447 roku w Reju. Kiedy wieść o śmierci Szahrucha rozeszła się zapanowała anarchia i doszło do splądrowania obozu, według niektórych źródeł przez zwykłych żołnierzy, zaś według innych przez timurydzkich książąt Babura (1447 - 1457) i Chalila Sultana, którzy następnie opuścili armię i udali się w kierunku Chorasanu. W tej sytuacji Gouharszad poprosiła Abd al-Latifa o przejęcie dowództwa nad armią podczas jej powrotnego marszu do Heratu.