129-140, .

Latem 1927 poznała Emila Dürra, owdowiałego profesora historii Uniwersytetu w Bazylei, swojego przyszłego męża, który zmarł w 1934. Z tego szczęśliwego związku miała dwóch synów. W 1936 wyszła ponownie za mąż, za Wernera Kaegi (zm. 1979), ucznia i następcę Dürra.

Przed konwersją na katolicyzm odkryła w sobie niemożność wypowiedzenia słów Bądź wola twoja!. 1 listopada 1940 przyjęła chrzest katolicki. Po konwersji, od 1941, rozpoczęły się jej regularne widzenia, a od 1943 stygmaty. Rodzina, po pierwszym zaskoczeniu, przyjęła do wiadomości jej zmianę wyznania, a z czasem nawet matka nawiązała z nią żywsze kontakty. Do grona jej znajomych należeli m.in. Albert Béguin, Hugo Rahner, Erich Przywara, Henri de Lubac, Reinhold Schneider, Annette Kolb i Gabriel Marcel.

W 1940 przeżyła zawał serca, a wkrótce rozwinęła się u niej cukrzyca i otyłość. Od 1954 jej stan zdrowia pogorszył się na tyle, że nie mogła już pracować jako lekarz (od 1931 codziennie przyjmowała od 60 do 80 pacjentów, ubogich leczyła bezpłatnie, godziła skłócone małżeństwa i odwodziła kobiety od aborcji). W 1964 straciła wzrok.