Neofici są poematem liryczno-epickim, jednak język utworu w porównaniu z wcześniejszymi dziełami o tym charakterze (Sen, Kaukaz, Heretyk) jest znacznie bardziej wygładzony i łagodniejszy. Szewczenko zrezygnował z posługiwania się kolokwializmami i stylizacji na język ludowy na rzecz bardziej dyskretnej ironii, języka naśladującego styl ewangeliczny. Jest to również poemat historiozoficzny.
Publikacja Bezpośrednio po ukończeniu prac Szewczenko przesłał rękopis Neofitów Pantelejmonowi Kuliszowi, prosząc o ocenę utworu. Kulisz uznał dzieło za udane, jednak odradzał jego publikację w obawie przed nowymi represjami, jakim mógłby zostać poddany autor. Ostatecznie Neofici ukazali się po raz pierwszy drukiem w piśmie Osnowa w wersji ocenzurowanej, ze znacznymi cięciami. Pełna wersja tekstu pojawiła się w rozszerzonym wydaniu Kobziarza w Pradze w 1876.
Na język polski Neofitów tłumaczyli Bohdan Łepki i Marian Piechal.
Bibliografia M. Jakóbiec, Wstęp [w:] T. Szewczenko, Wybór poezji, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1974 Шевченківський словник, Інститут літератури імені Т. Г. Шевченка Академії Наук УРСР, 1978
Kategoria:Twórczość Tarasa Szewczenki Kategoria:Ukraińskie utwory poetyckie Kategoria:Utwory literackie z 1857