Chusteczka (oryg. ukr. Хустина) – ballada Tarasa Szewczenki napisana w drugiej połowie roku 1847.

Okoliczności powstania utworu Chusteczka jest jednym z utworów powstałych w czasie zesłania Szewczenki do Twierdzy Orskiej. Jest to jeden z dwóch wierszy napisanych w latach 1847–1848, dla których inspiracją były dzieje Kozaczyzny oraz ludowe utwory, których bohaterami byli Kozacy, znane poecie z dzieciństwa. W pierwotnej wersji, zapisanej w 1847 w zbiorku określanym przez Szewczenkę jako Mała książeczka, dzieło nie miało tytułu (incipit [Była sobie Katarzyna]). Tytuł Chusteczka pojawił się po dokonaniu przez autora ostatecznych poprawek, co miało miejsce w 11 lat później, w czasie ogólnego przeglądu wierszy napisanych w okresie zesłania.

Treść Kozak zakochuje się w nieznanej z imienia dziewczynie, sierocie. Oboje darzą się ogromnym uczuciem, są jednak bardzo biedni. W dzień zapustów Kozak udaje się razem z towarzyszami na tradycyjną już wyprawę, na którą odprowadza go jego ukochana, wręczając na pożegnanie haftowaną chusteczkę. Dziewczyna przez trzy lata czeka na powrót Kozaka. Wreszcie wojska wracają: jeden z oddziałów ubrany jest na czarno, jego członkowie wiozą trumnę i z płaczem niosą zakrwawiony rynsztunek bojowy. Za nim kroczy koń zabitego, z siodłem nakrytym chusteczką.