Od roku 1950, dzięki znajomości z brazylijskim poetą João Cabralem de Melo, Brossa (począwszy od książki Em va fer Joan Brossazaczął zwracać się w stronę poezji zaangażowanej społecznie. W latach sześćdziesiątych artysta podejmował eksperymenty z przedmiotami i poezją wizualną wchodząc na teren, którego nigdy miał już nie opuścić. Jednocześnie rozpoczęła się jego współpraca z artystami pokroju Tàpiesa i Miró, do których stopniowo dołączali plastycy należący do wszystkich generacji. Od pierwszej ekspozycji przekrojowej przygotowanej przez Fundację Joana Miró w Barcelonie (1986), wystawy stały się dla poety codziennością. thumb|left|280px|Joan Brossa: Wizualny wiersz przechodni, w trzech czasach (1984) w Barcelonie.Jedna z nich, zorganizowana przez Muzeum Narodowe Centrum Sztuki Królowej Zofii w Madrycie w 1991 roku przyniosła mu międzynarodową renomę. Ponadto jego dzieła trafiły na ulicę za sprawą tak zwanych wierszy cielesnych jak Wizualny wiersz przechodni, w trzech czasach wzniesiony na welodromie w Barcelonie (1984). Skoncentrowanie się na twórczości plastycznej, nie przerwało jednak jego działalności literackiej.

W dziedzinie teatru już od lat czterdziestych powstawały jego akcje-spektakle.