Cała grań leży w granicach ścisłego rezerwatu przyrody i nie jest udostępniona dla ruchu turystycznego czy taternictwa. Skutkiem zakazów jest brak jakichkolwiek dróg wspinaczkowych na skalnych ścianach Kominów Zdziarskich. Sama grań również została pokonana stosunkowo późno – dokonali tego Vladimír Tatarka i Martin Pršo 21 października 1987. Na łatwiej dostępne obiekty w grani wchodzono jednak już co najmniej od końca XIX wieku – w okolicy Niżniego Nowego Przechodu zachowały się z tych czasów resztki płotu otaczającego dobra księcia Christiana Hohenlohe.
Według W. Cywińskiego trudno znaleźć uzasadnienie dla nazwy Kominy Zdziarskie. W żadnym wypadku nie są to kominy, nie są też Zdziarskie – opadają bowiem do Podspadów, a Zdziary są za górami, za lasami.
Przypisy
Kategoria:Granie i grzbiety słowackich Tatr Kategoria:Granie i grzbiety Tatr Bielskich