Ostrza jaskrawe, cytrynowożółte, silnie pomarszczone. Trzon Cylindryczny do maczugowatego, biały z żółtym odcieniem, za młodu dość ścisły. Miąższ Jędrny, ścisły, w trzonie biały, w kapeluszu cytrynowy, szafranowy lub kanarkowy, a pod skórką różowy. W młodych okazach jest nieco cierpki, w starszych łagodny. Pod działaniem FeSO4 zmienia barwę na brudnoróżowawą, w KOH na pomarańczową, w fenol na czarnopurpurową. Wysyp zarodników Żółty, szafranowy lub ochrowy. Cechy mikroskopowe Zarodniki 8–10 × 8–9 µm, szeroko elipsoidalne, pokryte średniej wielkości brodawkami połączonymi w siateczkę, nie zawsze o pełnych oczkach. Są słabo amyloidalne z dobrze widoczną łysinką. Na ostrzach blaszek liczne wrzecionowate, bladożółtawe cystydy 50–97 × 10–14 µm. W skórce trzonu brak dermatocystyd, w strzępkach skórki znajduje się czerwony pigment. Gatunki podobne Czerwone formy łatwo pomylić z trującymi: gołąbkiem wymiotnym (Russula emetica) i gołąbkiem buczynowym (Russula nobilis).
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północne, Europie i Azji. W Polsce Władysław Wojewoda w 2003 r. przytoczył wiele jego stanowisk.
Rośnie od lipca do września, w lasach liściastych, iglastych i mieszanych zwłaszcza w pasie pojezierzy, pod dębami lub świerkami, tylko na glebach zawierających wapń.
Naziemny grzyb mykoryzowy. Jest jadalny.
Przypisy
Kategoria:Gołąbkowate Kategoria:Grzyby jadalne Kategoria:Mykobiota Polski