Z tego stanowiska mianowany I kwatermistrzem Zarządu Głównego Sztabu Generalnego.
Od początku mobilizacji przed I wojną światową, od 19 lipca 1914 generalny kwatermistrz sztabu Armii Frontu Południowo-Zachodniego, od 1 kwietnia 1915 na takim samym stanowisku w sztabie Armii Frontu Północnego. Po objęciu przez cara Mikołaja II obowiązków Najwyższego Naczelnego Dowódcy i zmian dokonanych w dowództwie, wyznaczony na stanowisko pełniącego obowiązki generalnego kwatermistrza Najwyższego Naczelnego Dowódcy. Współpracował z gen. M. Aleksiejewem przy planowaniach operacji. 6 listopada 1916 generał lejtnant z zatwierdzeniem na stanowisko generalnego kwatermistrza. Od 6 grudnia dowódca 12 Dywizji Piechoty. Od 21 października 1917 dowódca 46 Korpusu Armijnego.
Jako przedstawiciel Mikołaja Mikołajewicza przewodniczył w rozmowach z Witoldem Ostoją-Gorczyńskim na temat formowania Legionu Puławskiego. Był odznaczony Orderem Świętego Włodzimierza III i IV klasy, Orderem Świętej Anny II i III klasy, Orderem Świętego Stanisława II i III klasy.
Bibliografia K. A. Zalesskij, I mirowaja wojna. Prawitieli i wojennaczalniki. wyd.