Po wybuchu wojny 2 września 1939 roku dowódca eskadry kapitan Gustaw Sidorowicz został ranny. Jego miejsce zajął por. Wojciech Januszewicz, który funkcję dowódcy pełnił do chwili ewakuacji 18 września. 6 września jego samolot PZL P.11c został zestrzelony przez myśliwce Bf 109 z I./ZG 1 i lądował przymusowo koło ZaborowaMarius Emmerling: I./ZG 1 w kampanii wrześniowej 1939, "Militaria XX wieku" nr 3(42)/2011, s.9. W czasie walk nad Warszawą Wojciech Januszewicz odniósł trzy zwycięstwa powietrzne, najwięcej ze wszystkich pilotów jednostki.
Następnie poprzez Rumunię został ewakuowany do Francji gdzie walczył w Polskich Sił Powietrznych we Francji. Po przejściu szkolenia w Lyonie został mianowany dowódcą Klucza Frontowego „Jan” we francuskim dywizjonie myśliwskim Groupe de Chasse II/7. Do walki przystąpił wraz z pierwszą grupą polskich lotników 30 maja 1940 roku. Niestety kolejnego zwycięstwa na niebie Francji nie odniósł. Wkrótce przyszła klęska i Januszewicz poprzez Tunis i Gibraltar dotarł do Wielkiej Brytanii.