Skład orzekający składał się z dwóch sędziów zawodowych i trzech tzw. sędziów ludowych (niem. Volksrichter), zazwyczaj funkcjonariuszy partyjnych, oficerów lub wysokich urzędników, powoływanych początkowo na okres pięciu lat – od 1936 sędziowie zawodowi mianowani byli dożywotnio. Sędziowie byli mianowani przez kanclerza Rzeszy spośród osób lojalnych systemowi narodowosocjalistycznemu, wybranych przez ministra sprawiedliwości. NSDAP miała bezpośredni wpływ na mianowanie sędziów, a przez to na przebieg procesów. Spośród 243 sędziów ludowych mianowanych pomiędzy 1934 a 1945 r. jedynie 1,7% było niezwiązanych z partią. Sędziowie nie mogli odrzucić nominacji do Trybunału Ludowego. Od 1936 r. pracami Trybunału kierował jego przewodniczący, który powoływał składy orzekające, a także mógł wyznaczać sesje Trybunału w innych miastach Rzeszy. Minister sprawiedliwości powoływał zastępcę przewodniczącego, a po 1938 – wiceprzewodniczącego. Od 1936 r. wszyscy sędziowie Trybunału mogli nosić togi koloru czerwonego, dotąd zarezerwowane dla sędziów Sądu Rzeszy, co miało potwierdzić rangę Trybunału.