Na dzień 1 stycznia 1943 Trybunał zatrudniał 47 sędziów zawodowych, w tym oprócz przewodniczącego i wiceprzewodniczącego w Trybunale orzekało 3 przewodniczących wydziałów, 9 sędziów Trybunału i 33 sędziów delegowanych, wśród których można jeszcze wymienić 14 sędziów wyższych sądów krajowych, 9 dyrektorów sądów krajowych oraz 10 sędziów sądów rejonowych i sądów krajowychP. Bury, Trybunał Ludowy jako organ wymiaru (nie)sprawiedliwości III Rzeszy, „Miscellanea Historico-Iuridica” 2023, t. XXII, z. 1, s. 600.. Ponadto w Trybunale zasiadało wówczas 95 ławników honorowych, w tym 30 oficerów, 4 oficerów policji i 48 dowódców SA, SS, NSKK i HJ. W 1944 r. liczba honorowych ławników wzrosła do 173. Z ww. współpracowało 179 prokuratorów.
Zadania Trybunału Ludowego Trybunał jako sąd specjalny miał za zadanie – jak to określił drugi z kolei urzędujący przewodniczący Trybunału, a od 1942 minister sprawiedliwości Otto Georg Thierack – „ochronę higieny narodu”Wolne tłum. z jęz. niem: volkshygienische Aufgabe. („należy zwalczyć groźbę epidemii pochodzącą od oskarżonych”). 5 stycznia 1943 podczas mianowania na stanowisko nowego przewodniczącego sądu II instancji w Szczecinie Thierack wyjaśnił: „...istotnym jest, aby w każdych okolicznościach i konsekwentnie zachować zdrową, nienaruszoną tkankę naszego narodu”Wolne tłum. z jęz.