Terencjusz O’Brien de Lacy (ur. 30 kwietnia 1885 w majątku Augustówek, zm. 9 listopada 1932 tamże) – tytularny pułkownik kawalerii Wojska Polskiego II RP.

Życiorys Urodził się 30 kwietnia 1885 w rodzinnym majątku Augustówek, w ówczesnym powiecie grodzieńskim guberni grodzieńskiej, w rodzinie Aleksandra. Był starszym bratem Patryka (1888–1964) i Maurycego (1891–1978).

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach Samodzielnego Oddziału Floty Bałtyckiej przy Kaukaskiej Tubylczej Dywizji Kawalerii, awansując na starszego porucznika i kapitana 2. rangi. Był przedstawiony przez dowódcę rosyjskiej 9 Armii do odznaczenia Orderem Świętego Jerzego 4. stopnia i Bronią Świętego Jerzego.

30 czerwca 1921 minister spraw wojskowych gen. por. Kazimierz Sosnkowski zwolnił ppłk. Seweryna Grabowskiego ze stanowiska dowódcy 10 Pułku Ułanów Litewskich i polecił ppłk. Terencjuszowi O’Brien de Lacy z 13 Pułku Ułanów Wileńskich tymczasowo objąć dowództwo 10 puł. Podpułkownik Grabowski miał bezzwłocznie zdać dowództwo pułku swemu zastępcy i odejść do Dowództwa 2 Armii, gdzie miano wdrożyć przeciwko niemu dochodzenie honorowe dotyczące zarzutów wysuniętych przez ppłk. Antoniego Somssicha. Jednocześnie minister przeniósł rtm. Henryka Grabowskiego z 10 do 23 Pułku Ułanów GrodzieńskichPismo L. I-11099/E.G.