Niektórzy (Bartolomeo Guidiccioni) uznali zawarte w Consilium oskarżenia za niedopuszczalne zuchwalstwo, a próbę powrotu do „pierwotnego chrześcijaństwa” za utopię grożącą rewolucją, a nie reformą. Proreformatorskie stronnictwo kardnała Contariniego było zbyt małe i nie miało wystarczającego poparcia, by wprowadzić jakiekolwiek zmiany. Memoriał piętnował nadużycia, których winien był także sam papież, czego jaskrawym przykładem jest rekordowa ilość beneficjów zgromadzonych przez wnuka papieża Pawła III – kardynała Alessandro Farnese, który jeszcze w 1556 roku miał w swoim ręku 10 biskupstw, 26 klasztorów (jako opat) i 136 innych beneficjówKlaus Schatz, Sobory powszechne, s. 165, WAM, Kraków 2001.. W rezultacie, z obawy przed podważeniem autorytetu papiestwa i daniem oręża protestantom, a także pod wpływem oporu biurokracji kurialnej, propozycje radykalnych reform Consilium zostały odłożone na bok. Elizabeth G. Gleason, Reform Thought in Sixteenth-Century Italy (American Academy of Religion Texts & Translations Series), Scholar Press, 1981, s. 82. Publikacje i polemika wokół Consilium Memoriał był dokumentem poufnym, jednak w następnym roku został bez zgody władz kościelnych opublikowany i spotkał się z powszechnym zainteresowaniem.