Aleksander Pański (ur. w powiecie stopnickim, zm. 1918 w Mińsku) – polski lekarz, neurolog.
Życiorys Urodził się w żydowskiej rodzinie Lewka Leibusa (ur. 1833) i Hawy Silbersztejn (ur. 1840). Studiował na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim i na Uniwersytecie w Dorpacie. Dyplom lekarza otrzymał w 1890. Autor szeregu prac z dziedziny neurologii, działacz społeczny. Ordynator oddziału neurologicznego Szpitala Poznańskich w Łodzi. Zajmował się m.in. nowotworami mózgu.
Żonaty z Różą Sejdeman (ur. 1875), miał trzech synów Antoniego Ludwika (1895–1941), Wacława Jana (1897–1990, znanego też jako pisarz Wacław Solski) i Jerzego Stefana (1900–1979). Mieszkali wtedy w pasażu Meyera pod numerem piątym (obecnie Moniuszki). W czasie pierwszej wojny światowej znaleźli się w Mińsku. Pański pracował tam jako lekarz i był prezesem koła wychodźców. Zastrzelił się, gdy pacjentka powiedziała mu, że jego synowie umarli (co nie było prawdą)Antoni Marianowicz, Życie surowo wzbronione. Warszawa: Czytelnik, 1995.