W latach 1935–1938 publikował w miesięczniku „Plastyka”.
W czasie okupacji pracował jako nauczyciel w szkolnictwie zawodowym. Po wojnie objął profesurę w reaktywowanej Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa (przekształconej później w Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych). W 1947 został powołany na profesora Akademii Sztuk Pięknych.
Uprawiał głównie malarstwo portretowe. Projektował witraże i polichromie dla kościołów. Wraz z Janem Zamoyskim stworzył fryz w siedzibie Polskiej Akademii Nauk i plafon w teatrze dziecięcym w Pałacu Kultury i Nauki.
Był żonaty dwukrotnie: z małżeństwa z Wandą Nowacką miał syna Jerzego (1928–1944), który zginął w powstaniu warszawskim. Z drugą żoną (ślub 1942), Janiną Rajkowską (1908–1992), miał córkę Annę (ur. 1944).
Zmarł 12 maja 1962, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (Aleja Zasłużonych-1-118).
Ordery i odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (11 lipca 1955) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.
Przypisy