W latach 1991–1992 pełniła funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Sztuki. W latach 1993–1997 była ambasadorem RP w Australii, akredytowaną jednocześnie w Nowej Zelandii i Papui-Nowej Gwinei. Obejmując tę funkcję, stwierdziła, że jest „trochę feministką”, co nie zostało dobrze odebrane. Po latach przyznała: „Dziś powiedziałabym, że już całkiem jestem tą feministką, ale wtedy stereotypy na temat feministek były gorsze niż obecnie”.

Po powrocie do kraju pracowała jako kurator na Zamku Królewskim w Warszawie oraz jako wykładowca w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Autorka licznych wystaw, m.in. „Artystki polskie”, „Malarstwo polskie w czasach Fryderyka Chopina”, „Przedwiośnie. Polska 1880–1920” (prezentowanych w Brukseli podczas Europaliów 2001), „Inwazja Dźwięku” i inne.

W 2001 wygrała konkurs na dyrektora Galerii Zachęta. W październiku 2010 objęła natomiast stanowisko dyrektora Muzeum Narodowego w Warszawie. W maju 2018 złożyła dymisję, motywując ją brakiem efektywnej komunikacji z Ministerstwem Kultury i Dziedzictwa Narodowego.