Gdy rozpoczęła się wojna secesyjna, Capers udał się do Montgomery w Alabamie, gdzie brał udział w tworzeniu Oddziału Medycznego Konfederatów (Confederate Medical Department). 18 lipca 1861 został pomocnikiem chirurga (Assistant Surgeon) w czwartym ochotniczym batalionie stanu Georgia (potem wcielonym do 21. pułku piechoty). 26 maja następnego roku otrzymał awans na chirurga i służył w 21. pułku piechoty stanu Georgia. 30 października 1863 został naczelnym chirurgiem batalionu artylerii majora Cutshawa. Edwin Samuel Gaillard określił go jako lekarza „o dużej spostrzegawczości i równej dzielności”.

Po zakończeniu działań wojennych Capers przeniósł się do Nowego Orleanu, gdzie został demonstratorem, a potem profesorem anatomii w New Orleans School of Medicine. W 1869 poznał córkę pułkownika H. P. Hunta i ożenił się z nią. Od 1871 prowadził praktykę razem z doktorem W. E. Brickellem, bratem doktora D. Warren Brickella. Po kilku latach, gdy Brickell przyjął posadę nauczyciela w Nowym Orleanie, Capers kontynuował praktykę sam. W 1873 brał udział w zwalczaniu epidemii cholery w Vicksburgu. W październiku 1877 ciężko zachorował, jak myślano – na płatowe zapalenie płuc. Na zaproszenie Brickella wyjechał do Nowego Orleanu ratować zdrowie. Zmarł 2 grudnia 1877, przyczyną śmierci była gruźlica. Został pochowany na cmentarzu w Vicksburgu.