Bryła budynku jednokondygnacyjna z niższym prezbiterium, zorientowana na południe. Plan prostokątny. Prezbiterium kwadratowe, otoczone od wschodu zakrystią, a od pozostałych stron pomieszczeniami magazynowymi. Północna elewacja trzyosiowa. Przy niej znajduje się również trzyosiowa kruchta i dwuskrzydłowe drzwi wejściowe. Elewacja południowa dwuosiowa, ozdobiona krucyfiksem. Boczne elewacje dwupoziomowe, przy czym na wschodniej znajdują się drzwi do zakrystii. Schody na emporę znajdują się w bocznym pomieszczeniu.

Okna krosnowe, wielopolowe. Od jednodzielnych do trójdzielnych. Boczne okna duże, zwieńczone łukiem Tudorów. Na elewacji północnej i kruchcie okna zamknięte łukiem, a na szczycie wole oko.

Wnętrze pierwotnie było tynkowane, co zmieniono na boazerię, szalowaną pionowo do ⅓ wysokości, a poziomo wyżej, podobnie jak elewacja. Podłoga drewniana. W wyposażeniu pierwotnie znajdował się posąg św. Floriana w stylu baroku ludowego, przeniesiony później na plebanię. Część wyposażenia sprowadzono w latach 50. XX w. z innych kościołów. Barokowe figury na emporze przejęte z magazynów wojskowych prawdopodobnie pochodzą ze Śląska. Stacje drogi krzyżowej pochodzą z Rzeszowszczyzny, balustrada z kościoła Wizytek w Warszawie, drewniany żyrandol, później przeniesiony na plebanię, z warszawskiej synagogi. W wyposażeniu znajduje się m.in.