Karol VI Austriacki wykorzystał zdobycie Niderlandów Austriackich do utworzenia zamorskiej kompanii handlowej. Kompania ta, zwana Ostendzką, prowadziła działalność od roku 1719, konkurując z wielkimi potęgami morskimi, które poczuły się zagrożone w swoich interesach handlowych. W 1724 r. doszło w Cambrai do europejskiego kongresu, na którym Anglia i Holandia bezskutecznie żądały zamknięcia Kompanii Ostendzkiej. Przy okazji podjęto temat zdobyczy wojennych Filipa V w księstwach Parmy, Piacenzy i Toskanii.
30 kwietnia 1725 r. zawarto w Wiedniu układ pokojowy pomiędzy Hiszpanią i Austrią, w którym obie strony zrezygnowały ze swoich wzajemnych roszczeń i obiecały sobie wsparcie. Hiszpania jako pierwsza uznała Sankcję Pragmatyczną oraz Kompanię Ostendzką. W potajemnych rozmowach cesarz Karol VI obiecał Hiszpanom wsparcie w odzyskaniu z rąk Anglii Gibraltaru i Minorki, a w razie wojny wysłania tam 30 000 żołnierzy.
Układ ten, grożący zachwianiem równowagi sił w Europie, wywołał natychmiastową kontrreakcję. Dnia 3 września 1725 r. Anglia, Hanower, Francja i Prusy zawarły przymierze wojskowe. Do związku tych państw włączyły się później Holandia, Szwecja oraz Dania, które również obawiały się ścisłej kooperacji hiszpańsko-austriackiej.